Ode aan..

Hé man. Ik wil graag iets naar je uitspreken wat we eigenlijk nooit zeggen tegen elkaar, en wat misschien ook wel een beetje ongemakkelijk zou zijn. Het is alweer even geleden, maar nu ik je weer zie, groeit mijn behoefte dit toch met je te delen. Ik waardeer enorm dat je er bent. PVT was niet hetzelfde geweest zonder jou. Ik verbaas me elke keer weer over hoe thuis ik me bij je voel. 

Het was wel weer spannend dit jaar of ik je weer ging tegenkomen, maar gelukkig was je er nog. Het is natuurlijk niet zo stoer om het te laten zien of te zeggen, maar toen ik je weer zag in de kandelaarkerk sprong mijn hart stiekem toch een beetje op. We zien elkaar maar 4 dagen in het jaar, echter gaat onze vriendschap niet over kwantiteit maar over kwaliteit. De gesprekken die we voeren? Eigenlijk nergens over. We praten wat over volleybal, want dat doen we nou eenmaal hier, en om heel eerlijk te zijn ken ik je verder ook niet. We praten wat over de onderlinge uitslagen, bedanken elkaar voor die ene touché-bal die je zo sportief aangaf en we zuchtten allebei op vrijdagochtend net zo diep als dat we donderdagavond in het glaasje hebben gekeken. Tussen de rally’s praten we wat onder het net door, gisteravond was wel erg gezellig, maar of dat laatste biertje nodig was… Vanavond weer? We praten verder nog wat over de historie die we samen hebben, die legendarische wedstrijd van drie jaar geleden en de gemeenschappelijke kennissen die we hebben overgehouden aan het toernooi. Bij jou gooi ik low-key nog even mijn frustraties er uit die ik naar het team niet uiten kan, als ik er nou gewoon één of twee betere jongens had bij gehad…

Die gênante zweetlucht die we beide meenemen, die mag er ook gewoon zijn, om over die lucht uit je mond maar niet te spreken. Ik leun nog even iets naar voren om je beter te kunnen horen, je stem is immers ook niet meer wat het was. We praten over wat je volgend jaar gaat doen. Hoe lang studeer je nog en zou je nog mogen spelen volgend jaar? Of ga je mee als coach? Wordt je misschien nog lid bij een van de studentenverenigingen speciaal voor het meedoen aan PVT? Het gesprek valt een beetje dood, en voor ik er erg in heb doen we even een powernapje naast het veld tot we wakker schrikken omdat één van ons bijna een bal in zijn gezicht krijgt.
Jij, jij bent mijn PVT vriend(in). Een van de vele, en ik ben blij dat je er bent. Zie ik je volgend jaar weer?

Liefde, verliefdheid en …

PVT en liefde. Elk jaar weer wordt duidelijk dat deze thema’s dicht bij elkaar liggen. Liefde voor de sport, voor je school of vereniging, voor je PVT-vrienden die je eigenlijk maar vier dagen in het jaar ziet, voor je gastouders, nieuwe relaties die opbloeien en kortom, liefde voor het toernooi. Ook ik ben hier zeker slachtoffer van geworden. De vlinders in mijn buik had ik al toen ik in groep zeven mee mocht met mijn moeder om te kijken bij de grote jongens. Volleyballen deed ik al en kon niet wachten tot ook ik de arena mocht betreden en me mocht meten aan de gladiatoren van die tijd. Zoals zo vaak met prille liefdes begint het vol spanning. Hoe zal het zijn? Vindt ze me leuk? Elke date heeft weer wat nieuws, een ander stukje magie. Elk jaar leer je wel weer iets anders kennen van het PVT. Het ene jaar haal je de winst binnen in het veld, het jaar daarna win je buiten het veld en zit je ineens vast aan een partner en tot slot, wanneer de leeftijd dat toe laat, win je samen met de andere teams de avonden in de Beefeater, de Bulls eye en als je nog verder terug gaat de Pimpelaer en/of de Witte Brug.

Tot op een gegeven moment daar het punt is dat verliefdheid omslaat in liefde. Je denkt het allemaal wel gezien te hebben, de spanning is er wat af maar het voelt meer vertrouwd dan je ooit had kunnen voorstellen. Of nou ja, spanning er af.. Op een gegeven moment kun je misschien wel over een sleur spreken. Gedachten als “vroeger was alles beter” hangen zo nu en dan in je hoofd. Confronterend was het moment dan ook toen ik met het OV naar de sporthal kwam. De halte waar ik uit de bus stapte was nog geen 10 meter naast de Timp, waar mijn verliefde en magische gevoelens voor het toernooi nog steeds liggen. Ik droom nog even over die tijden maar loop stug verder naar de Olympus.

Eerst een stap terug naar 2019. Het had mijn laatste jaar moeten zijn en als speler was dat dan ook mijn laatste jaar. Vol goede moed had ik besloten dat mijn PVT tijdperk ten einde was. De verliefdheid was over, de liefde die er voor in de plek was gekomen was niet sterk genoeg om te blijven bij het toernooi. Dacht ik. Niets was minder waar. Je weet pas wat je hebt als je het mist. En wat heb ik het PVT gemist. De wereld draait blijkbaar door tijdens het PVT, maar ik kon niet mee draaien. Je doet je best op je werk maar bent er eigenlijk niet bij met je hoofd. Dit zal het waarschijnlijk zijn hoe het voelt om vreemd te gaan. Je bent ergens waarvan je weet dat je er niet moet zijn. Mijn gedachten bleven maar naar Assen gaan. Dat bleek ook toen ik vandaag vol goede moed om 9 uur in de ochtend met mijn goede gedrag in de bibliotheek zat. Mijn doel was om weer wat van mijn laatste studiepunten bij elkaar te sprokkelen en goed aan het werk te gaan. Gelukt is dit zeker niet. Wat in ieder geval niet hielp was dat ik mij realiseerde dat ik mijn laptop vergeten was, net alsof ik ergens anders was met mijn hoofd… Afijn. Ik ben het huis al uit, en na een kwartier dubben realiseerde ik me ook dat ik dichter bij het station was dan bij mijn huis. Het station brengt me naar Assen, dus trok ik de conclusie dat Assen in feite dichterbij was dan mijn laptop. Kortom, ik sprong op de fiets en ging onderweg naar het PVT. De spanning die ik voelde op de eerste date laaide weer op in de trein hier naar toe. Hoe zal het zijn? Kan ik toekijken van af de zijlijn? Zijn er andere manieren waarop ik bij kan dragen aan het toernooi? Vind ik echt alles aan haar leuk, en zij aan mij? De eerste twee dagen heb ik helaas moeten missen, maar de les is geleerd. Bij aankomst voelde ik het direct: Het PVT is een van de weinige plekken waar liefde zo ook weer kan omslaan in verliefdheid. Ik zal niet meer vreemdgaan..