Ode aan..

Door:

Hé man. Ik wil graag iets naar je uitspreken wat we eigenlijk nooit zeggen tegen elkaar, en wat misschien ook wel een beetje ongemakkelijk zou zijn. Het is alweer even geleden, maar nu ik je weer zie, groeit mijn behoefte dit toch met je te delen. Ik waardeer enorm dat je er bent. PVT was niet hetzelfde geweest zonder jou. Ik verbaas me elke keer weer over hoe thuis ik me bij je voel. 

Het was wel weer spannend dit jaar of ik je weer ging tegenkomen, maar gelukkig was je er nog. Het is natuurlijk niet zo stoer om het te laten zien of te zeggen, maar toen ik je weer zag in de kandelaarkerk sprong mijn hart stiekem toch een beetje op. We zien elkaar maar 4 dagen in het jaar, echter gaat onze vriendschap niet over kwantiteit maar over kwaliteit. De gesprekken die we voeren? Eigenlijk nergens over. We praten wat over volleybal, want dat doen we nou eenmaal hier, en om heel eerlijk te zijn ken ik je verder ook niet. We praten wat over de onderlinge uitslagen, bedanken elkaar voor die ene touché-bal die je zo sportief aangaf en we zuchtten allebei op vrijdagochtend net zo diep als dat we donderdagavond in het glaasje hebben gekeken. Tussen de rally’s praten we wat onder het net door, gisteravond was wel erg gezellig, maar of dat laatste biertje nodig was… Vanavond weer? We praten verder nog wat over de historie die we samen hebben, die legendarische wedstrijd van drie jaar geleden en de gemeenschappelijke kennissen die we hebben overgehouden aan het toernooi. Bij jou gooi ik low-key nog even mijn frustraties er uit die ik naar het team niet uiten kan, als ik er nou gewoon één of twee betere jongens had bij gehad…

Die gênante zweetlucht die we beide meenemen, die mag er ook gewoon zijn, om over die lucht uit je mond maar niet te spreken. Ik leun nog even iets naar voren om je beter te kunnen horen, je stem is immers ook niet meer wat het was. We praten over wat je volgend jaar gaat doen. Hoe lang studeer je nog en zou je nog mogen spelen volgend jaar? Of ga je mee als coach? Wordt je misschien nog lid bij een van de studentenverenigingen speciaal voor het meedoen aan PVT? Het gesprek valt een beetje dood, en voor ik er erg in heb doen we even een powernapje naast het veld tot we wakker schrikken omdat één van ons bijna een bal in zijn gezicht krijgt.
Jij, jij bent mijn PVT vriend(in). Een van de vele, en ik ben blij dat je er bent. Zie ik je volgend jaar weer?