4,3,2…..

Door:

Getallen, cijfers, optellen, terugtellen en doortellen. Meer dan driehonderd wedstrijden en per wedstrijd twee sets, twintig punten, zes spelers, twee wisselspelers, twee coaches, één scheidsrechter en twee tellers. Over het pvt zijn tal van cijfers weer te geven, super fijn voor de liefhebbers van cijfers.

Maar haal je de details weg en kijk je naar het grote geheel, dan gaat het ieder jaar weer om vier getallen: dag 1, dag 2, dag 3 en dag 4.
Het ritme waarin zij elkaar opvolgen is ieder jaar hetzelfde en van te voren uit te tekenen. Een ervaren pvt’er hoef je dit niet te vertellen. Het gaat van opening tot feestavond en van brak wakker worden tot de dag waarop de finales worden gespeeld. Dit ritme zal nooit veranderen, maar wat wel verandert is de melodie. Ieder jaar heeft zijn eigen klanken, vaak ook geduid met een afsluitende film waarin harde en zachte klanken elkaar afwisselen met de hits van dat moment.

Maar als we de balans na drie dagen opmaken, wat valt er dan over dit jaar te vertellen? Wat is er anders aan dit jaar dan aan de voorgaande edities? 

Is het de trommel-clinic, het geoliede wedstrijdschema, die ene leuke jongen of meid die jou net wat langer aanstaarde of de ontdekking van jou als volleybaltalent? Wanneer jou over twee maanden de vraag wordt gesteld wat er zo mooi was aan het pvt van twintig-twintig, wat zeg jij dan? Probeer die vraag nu alvast voor jezelf te beantwoorden.

Ga dus lekker zitten, leun een beetje achterover, zwijg, huil, lach, bewonder (bid en vecht desnoods zelfs een beetje) volleyballers, kijk links, kijk rechts en snuif. Doe dit ongeveer vijftien minuten. Adem daarna drie keer diep in en blaas langzaam uit. Wat voel je nu? Wat denk je? 

Geniet alsjeblieft van deze laatste avond en zeg nog dat ene ding tegen die ene persoon wat je even kwijt moet. En denk niet te veel aan morgen, want de vier belangrijkste getallen van dit pvt zijn bijna op. Nog 4,3,2,1………